Праз паўгода пасля вызвалення Кірыл паехаў ваяваць: “Для многіх я — недзе ў Еўропе”

“Я бы ўсё роўна сюды прыехаў, але па іншым сцэнары. Абнавіў бы пашпарт, забраў бы атэстат ды іншыя дакументы, якія маглі б быць прыдатнымі”, — кажа Еўрарадыё былы палітвязень Кірыл Балахонаў, які цяпер ваюе ва Украіне. 

22-гадовы выхадзец Буда-Кашалёва са снежня 2025 года служыць аператарам БПЛА ў беларускім падраздзяленні 1514, якое знаходзіцца ў складзе ўпраўлення “Спецпадраздзялення Цімура” ГУР Мінабароны Украіны. 

За шэсць месяцаў да таго, у чэрвені 2025-га, яго вызвалілі пасля двух з паловай гадоў у няволі і вывезлі ў Вільню пасля перамоў прадстаўніка амерыканскага прэзідэнта Джона Коўла з Лукашэнкам.

— Я лічыў гэта дзіўным, чаму менавіта я быў [у групе вызваленых], бо былі іншыя людзі, якія маглі б выйсці. Мне ўжо пяць месяцаў можна было спакойна дасядзець. Я лічыў сябе нявартым гэтага. І гэтае пачуццё дагэтуль захоўваецца, — дзеліцца Кірыл.

Прыстасавацца да “звычайнага жыцця” не атрымалася

Пасля адседкі ўяўленні Кірыла пра вайну не супалі з тым, якой яна аказалася ў рэальнасці:

— Калі я яшчэ быў у турме, то пераважала артылерыя, танкі, штурмавыя дзеянні. Цяпер гэта вайна дронаў.

Для мяне нечага суперцяжкага ў войску няма. Калі едзеш на вайну, то разумееш, што цябе могуць забіць. Таму і цяжкасці, якія бываюць з ратацыямі, мяне не надта пужаюць. Сама працягласць таксама. Колькі скажуць — столькі і буду сядзець.

Кірыл не трымае сувязі з роднымі пасля вызвалення. Шмат хто са знаёмых нават не ведае, дзе ён. 

— Для многіх я недзе працую ў Еўропе. А дзе? Гэта сакрэт.

Я з сям’ёй быў амаль заўсёды ў контрах. Я і сам па сабе такі, а ў 12 гадоў яшчэ пачаў сепарыравацца. З акружэння ніхто не разумеў маіх поглядаў. Яшчэ ў 18 гадоў я сказаў пэўным людзям, што хачу паехаць ва Украіну, але многія гэта ўспрынялі несур’ёзна.

На выпадак, калі я памру, я толькі паклапаціўся, каб з маім целам усё было, як я хачу. Гэта частка абавязкаў перад тым, як ехаць на вайну. Я хачу, каб мяне крэміравалі, а не хавалі. Я занадта свабодалюбівы, каб мяне ў зямлю запячатваць. 

“Больш не буду такім, як раней”

Пакуль Кірыл знаходзіўся ў Вільні, ён праходзіў медычнае абследаванне, займаўся дакументамі і легалізацыяй. Так і выйшла, што хлопец з’ехаў, калі атрымаў літоўскі від на жыхарства. Пашпарт у яго ануляваны, таму гэта адзіны ягоны дакумент на руках.

Таксама Кірыл кажа, што спрабаваў адрэфлексаваць досвед, але “нічога не выявіў”. 

— Калі ўжо пабываў на вайне, то зразумеў, што больш не буду такім, як раней. Тое, што я бачыў, моцна паўплывала псіхічна. Калі чалавек 24/7 сядзіць пад стрэлянінай, то мозг пачынае прыстасоўвацца, прадукаваць патэрны, якія пазней уплываюць у цывільным жыцці. Ты амаль перастаеш праяўляць эмоцыі, робішся больш грубым і бязлітасным. 

Я і так пасля турмы намагаюся амаль не весці камунікацыю з людзьмі. Я замкнуўся ў сабе. Падчас вайны так жа. Тут адносіны больш грунтуюцца на супрацы.

Я ведаю, што калі я прывяжуся да чалавека і з ім нешта здарыцца, то магу маральна гэтага не вынесці. 

Кірыл не бачыў для сябе перспектывы, калі б застаўся ў Літве. У хлопца няма на руках атэстата аб базавай адукацыі.

— Мая будучыня выглядала б як пастаянная праца на будоўлі. Ну, буду так працаваць 10–15 гадоў. А што далей? Літва, здаецца, і прыгожая, але мову цяжка было б вывучыць. 

Калі Кірыл не на пазіцыі, то займаецца дакументамі ва Украіне, а таксама спортам, чытае кнігі. Часам вырашае працоўныя моманты. 

Пасля калоніі ў Кірыла засталася звычка не давяраць людзям. Часам праскокваюць турэмныя жарганізмы, кшталту “нары” ці “шконка”. З добрага — прывычка прачынацца а шостай раніцы, “як штык”. “А так, добрага там мала, добрае толькі ў людзях”.  

Кірылу яшчэ, бывае, сніцца калонія. 

— Такое дзіўнае адчуванне. Бо там яна часта снілася, і гэта не выклікала эмоцый. Тут, калі гэта адбываецца, то прачынаюся ў поце, гэта нейкі кашмар — нібы я зноў там. Дзіўна, бо я там ніколі не скрадзіўся, а проста сядзеў. Я больш узгадваю людзей, якія там яшчэ сядзяць.