Высокадаходныя галіны пакідаюць Беларусь, краіна рухаецца ў бок позняга СССР

У апошнія гады ў Беларусі расце доля занятых у прамысловасці і змяншаецца доля занятых у IT. Гэта праз тое, што айцішнікі з’язджаюць? Ці гэта сведчыць пра вяртанне краіны да нейкай мадэлі індустрыялізацыі?

На гэтую тэму ў эфіры Еўрарадыё разважае эканаміст Уладзімір Кавалкін.

— Адбываюцца адначасова два працэсы. Па-першае, ідзе тое, што можна назваць рэструктурызацыяй эканомікі. Высокадаходныя галіны пакідаюць Беларусь. Пад высокадаходнымі ў дадзеным выпадку перш за ўсё разумеюцца сферы, звязаныя з IT — галіны, якія могуць працаваць на экспарт амаль цалкам.

Па-другое, з-за таго, што Расія вядзе вайну, расце попыт на метал і розную прамысловую прадукцыю. У выніку гэтага павялічваецца індустрыяльная вытворчасць.

Такім чынам, Беларусь нібы рухаецца назад — у бок мадэлі позняга Савецкага Саюза, перабудоўваючы сваю эканоміку ў гэтым кірунку, — кажа эксперт.

Гэта цалкам памылковая стратэгія, упэўнены Кавалкін.

— Увесь беларускі індустрыяльны комплекс гістарычна быў прывязаны да рэсурснай базы Савецкага Саюза. У Беларусі няма тых карысных выкапняў, якія ёсць у Расіі і іншых рэспубліках. Таму развіццё цяжкай прамысловасці робіць краіну моцна залежнай ад Расіі і іншых знешніх партнёраў, якія ў такой сітуацыі могуць уплываць на яе праз эканамічны ціск.

Для невялікіх краін, такіх як Беларусь, найлепшая стратэгія — гэта спецыялізацыя. Калі няма значных прыродных рэсурсаў, галоўны рэсурс — гэта людзі. Таму варта развіваць чалавечы патэнцыял і экспартаваць тое, што ствараецца інтэлектам і навыкамі.

Цяпер жа краіна рухаецца ў супрацьлеглым кірунку. Калі ў 2010-х гэта быў перыяд развіцця IT і больш высокамаржынальных галін, то цяпер назіраецца адваротны працэс — зрух у бок больш традыцыйнай індустрыяльнай мадэлі, — падсумоўвае Уладзімір Кавалкін.