На думку Ліліі Хедзінай, гвалт у беларускім грамадстве нельга разглядаць як асобныя выпадкі, не звязаныя паміж сабой. Агрэсія часта становіцца звыклым спосабам рэагаваць на канфлікт, нязгоду або спробу абараніць свае межы.
Псіхалагіня адзначае, што многія беларусы выраслі ў асяроддзі, дзе гвалт успрымаўся як частка выхавання і паўсядзённага жыцця. Фізічныя пакаранні дзяцей, ціск у сям’і, агрэсіўная камунікацыя і звычка душыць эмоцыі могуць фармаваць уяўленне пра тое, што моцны мае права ціснуць на слабога.
Паводле слоў Хедзінай, дзіця вучыцца адносінам перш за ўсё праз назіранне за дарослымі. Калі канфлікты ў сям’і вырашаюцца з дапамогай крыку, пагроз або ціску, менавіта такія мадэлі паводзінаў могуць успрымацца як нармальныя.
Шматгадовае жыццё ў атмасферы страху і рэпрэсій, лічыць спецыялістка, таксама ўплывае на ўзровень агрэсіі ў грамадстве. Пастаяннае напружанне і адчуванне пагрозы могуць адбівацца на адносінах паміж людзьмі і прыводзіць да таго, што назапашаныя эмоцыі выплюхваюцца на блізкіх або ўнутры ўласных супольнасцяў.
Пры гэтым разуменне прычын агрэсіўных паводзінаў не азначае іх апраўдання.
На думку псіхалагіні, асабліва небяспечна, калі гвалт спрабуюць апраўдаць "высокай мэтай", барацьбой за свабоду або неабходнасцю захаваць адзінства. У такім выпадку межы дапушчальнага паступова размываюцца, а агрэсія пачынае ўспрымацца як дапушчальны інструмент унутры супольнасці.
Хедзіна лічыць, што змяненне гэтай культуры пачынаецца з прызнання праблемы і адмовы ад замоўчвання. Грамадству неабходна вучыцца гаварыць пра гвалт, выбудоўваць асабістыя межы і шукаць спосабы вырашаць канфлікты без пагроз і ціску.
