Беларусь ХХІ: Беларусам замежжа няма куды адступаць

Вымушаны перасяленец з Беларусі не можа паехаць на радзіму, палекаваць сабе зубы, разгавецца на Вялікдзень са сваякамі, залатвіць справы ў ЖЭС і вярнуцца ў Польшчу, бо на радзіме небяспечна. “Палітычнага” беларуса за мяжой немагчыма кудысьці скіраваць, апроч Марса, а гэта дорага. Затое ў выпадку атакі з тэрыторыі, падкантрольнай Лукашэнку, на беларуса можна паглядзець як на ворага. Каб на беларусаў ужо сёння глядзелі як на саюзніка, трэба рабіць канкрэтныя захады.

Піша Севярын Квяткоўскі, пісьменнік, кіраўнік Фундацыі Belarus 2020

У дыялогу пераказваю размовы пра рух "Воля", які ідзе ў Каардынацыйную раду ў кантэксце магчымага ўцягвання Рэспублікі Беларусь у вайну Расіі супраць Захаду.

— Севярын, ты пайшоў у кандыдаты ў дэпутаты Каардынацыйнай рады? Ты ж усё жыццё асвятляў грамадска-палітычныя працэсы як журналіст, але не ўдзельнічаў знутры!

— Паглядзі, адзін са спісаў ахвочых у КР цалкам складаецца з медыйнікаў. Справа ў тым, што каб штосьці асвятляць, трэба гэтае штосьці стварыць. У нашым выпадку — жывое беларускае грамадскае жыццё за мяжой.

— Чаму рух "Воля"? Ты верыш у магчымасць стварэння беларускага войска за мяжой?

— Я бачу ваенныя падрыхтоўкі Лукашэнкі і вельмі моцна дапускаю, што з тэрыторыі Беларусі па Польшчы ці краінах Балтыі будзе зроблена збройная правакацыя, не дай Бог са смерцю кагосьці з грамадзян ЕС. Таму ўжо сёння трэба звяртацца да польскіх улад з прапановай стварэння цэнтраў інфармацыйнага супрацьдзеяння прапагандысцкім машынам Крамля і Лукашэнкі.

Вунь колькі беспрацоўных работнікаў медыя і камунікацый. Троху перавучыць — і ў бой! Бо мы ведаем псіхалогію праціўніка. Мову, менталітэт, слабыя месцы. Любая вайна пачынаецца з інфармацыйнай падрыхтоўкі. Па краінах Еўрасаюза ФСБ і КГБ працуюць амаль без перашкод. Як мышы ў свіране, які не пільнуюць людзі.

— Чаму менавіта да польскіх улад?

— Добрае пытанне. Я аўтаматычна зыходжу з двух пунктаў: 1. У Польшчы найбольш палітычна матываваных беларусаў; 2. Польшча мае найбольш асэнсаваную і паслядоўную палітыку ў адносінах да Беларусі, дакладна аддзяляючы лукашыстаў ад грамадзянскай супольнасці. Але чаму не весці размовы з іншымі краінамі, паўсюль трэба шукаць саюзнікаў. Мы гаворым не пра вайну Расіі супраць Украіны і Лукашэнкі на баку агрэсара. Ідзе экзістэнцыйная вайна аўтарытарных папулістаў супраць дэмакратычнай разумнай меншасці.

— У Венгрыі адбылася маленькая перамога ў названай табою экзістэнцыйнай вайне.

— Можна і з венгерскімі ўладамі пачынаць дыялог ад імя часткі беларускай грамадзянскай супольнасці за мяжой. Не трэба сябе недаацэньваць. У нас за плячыма 2020 год з такім досведам самаарганізацыі, смеласці духу і інтэлектуальнай працы, што мы, беларусы, можам у Еўропе стаць трэнерамі для іншых у выпадку штучна справакаванага Расіяй і Лукашэнкам хаосу.

Меркаванне аўтара можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.