З турмы — на штурм Масквы. Беларус хацеў падзарабіць на вайне, але трапіў у палон

На ютуб-канале ўкраінскага блогера Дзмітрыя “Апостала” Карпенкі, які спецыялізуецца на размовах з палоннымі расійскімі жаўнерамі, выйшла двухгадзінная размова з беларускім наймітам Сяргеем. 

Мінчук з багатым крымінальным мінулым раней служыў у ПВК “Вагнер” у Афрыцы і Сірыі, а потым заключыў кантракт з Міністэрствам абароны Расіі.

Еўрарадыё цалкам праглядзела размову і сцісла пераказвае самае цікавае з біяграфіі беларуса. 

Нешчаслівая сям’я і восем судзімасцей

Сяргей нарадзіўся ў 1992 годзе ў Мінску. Яго дзяцінства не было шчаслівым: у 2002 годзе бацьку забілі, знайшлі скінутым з даху шматпавярховага дома. Маці памерла пазней. Са сваякоў у мужчыны засталася старэйшая сястра, якая працуе поварам у сталічным рэстаране. Ёсць таксама стрыечныя браты, але блізкіх адносін з імі ён не падтрымлівае.

Скончыўшы адзінаццаць класаў у 2007 годзе, Сяргей не стаў паступаць у навучальную ўстанову. Прайшоў кароткія курсы повара, аднак гэта прафесія не стала для яго асноўнай. Замест гэтага працаваў грузчыкам, рознарабочым, гандляваў на рынку.

У 2010 годзе яго выклікалі на тэрміновую службу ў 3-ю асобную брыгаду спецназа ўнутраных войскаў у Мінску. Аднак цалкам адслужыць не атрымалася — прыкладна праз год яго звольнілі ў запас пасля таго, як камандаванне даведалася пра судзімасць загінулага бацькі.

Пасля арміі жыццё мужчыны пайшло пад адхон. Па першай крымінальнай справе — хуліганства падчас бойкі — ён атрымаў пакаранне, але выйшаў па ўмоўна-датэрміновым вызваленні ў канцы 2012 года.

Ужо праз некалькі месяцаў здарыўся новы арышт — за ўгон аўтамабіля і махлярства. Гісторыя выйшла кур’ёзнай: падпрацоўваючы на аўтаразборцы, Сяргей сеў за руль чужога Mercedes 190, разбіў машыну і паспрабаваў падмануць яе ўласніка распіскай аб вяртанні дзвюх тысяч долараў. Суд расцаніў гэта як махлярства і прысудзіў яму два гады пазбаўлення волі, якія ён адбыў цалкам.

Пасля былі пагроза забойствам падчас спрэчкі аб доўгу, чарговае хуліганства і артыкул 212 — крадзеж з выкарыстаннем камп’ютарных тэхналогій. Паводле слоў Сяргея, ён выступаў у ролі “дропавода”: адкрываў банкаўскія карты на чужыя пашпарты, набіраў людзей у схему, выводзіў грошы з рахункаў і дзяліў прыбытак паміж удзельнікамі. Такая дзейнасць працягвалася прыкладна паўгода. Усяго за жыццё мужчына атрымаў восем судзімасцей.

Штурм Масквы і служба ў Афрыцы і на Блізкім Усходзе

У 2019 годзе Сяргей вырашыў змяніць жыццё пасля знаёмства з жанчынай, якую ведаў завочна праз яе малодшую сястру. Яна была крыху старэйшая за яго, ужо мела дзіця ад першага шлюбу і была разведзеная. Яны пачалі жыць разам, прадалі спадчынны зямельны ўчастак і на атрыманыя грошы набылі дом у Мінску за 30 тысяч долараў. Неўзабаве ў пары нарадзілася дачка.

Сяргей працаваў у студыі дэтэйлінгу [мыйня салона аўтамабіляў. — Еўрарадыё], дзе займаўся прафесійным доглядам аўтамабіляў і зарабляў каля тысячы долараў у месяц. Жонка, якая працавала цырульніцай, займалася домам і дзецьмі. Аднак значная частка даходаў сыходзіла на пастаянны рамонт хаты.

У канцы 2022 года Сяргей пачаў сачыць за тэлеграм-каналамі ПВК “Вагнер”, зацікавіўся іх дзейнасцю і завязаў знаёмствы. У студзені-лютым 2023 года, не паведамляючы сям’і, з’ехаў у Расію — і ўжо з беларуска-расійскай мяжы патэлефанаваў жонцы. 

У трэніровачным цэнтры ў Молькіне Краснадарскага краю ён падпісаў кантракт з “вагнераўцамі”, прайшоў трохтыднёвую падрыхтоўку і быў накіраваны на Бахмуцкі і Салідарскі напрамкі ў якасці снайпера-інструктара.

Там Сяргей займаўся вымярэннем дыстанцый для карэкціроўкі мінамётнага агню. У красавіку 2023 года атрымаў першае раненне — асколак міны трапіў у шыю і спыніўся каля артэрыі. Выдаляць яго лекары не сталі. У якасці кампенсацыі мужчына атрымаў 50 тысяч расійскіх рублёў і прайшоў лячэнне ў Растове-на-Доне.

Пасля гэтага беларус стаў удзельнікам чэрвеньскага мяцяжу Яўгена Прыгожына і разам з калонай “вагнераўцаў” рухаўся ў бок Масквы, назіраючы за збіваннем расійскай авіяцыі.

Пасля няўдалага мяцяжу яго накіравалі ў Афрыку. Транзітам праз Сірыю ён трапіў у Лівію, дзе служыў старшым інструктарам і камандзірам арыенціровачнай групы на базе Бірак, ахоўваючы ваенны аэрадром і іншыя аб’екты. 

У верасні 2023 года падчас атакі беспілотніка па пазіцыі, дзе знаходзіўся Сяргей, ударыла бетонная пліта. Мужчына атрымаў другое цяжкае раненне — пералом шыйнага пазванка. Ад аперацыі ў шпіталі імя Вішнеўскага пад Масквой ён адмовіўся, баючыся магчымых ускладненняў.

Жаданне ваяваць не знікала, і ў студзені 2024 года Сяргей падпісаў новы кантракт — ужо з ПВК “Рэдут”, якая супрацоўнічае з Генштабам Узброеных сілаў Расіі. Пяць месяцаў ён працаваў інструктарам агнявой і снайперскай падрыхтоўкі на мяжы Растоўскай вобласці і Луганшчыны. 

Затым яшчэ чатыры месяцы правёў у Лівіі, арганізоўваючы эвакуацыю параненых з Малі. Паводле яго слоў, праз яго прайшло да тысячы параненых расійскіх вайскоўцаў.

У лістападзе 2024 года мужчына вярнуўся ў Беларусь з заробленымі грашыма, адкрыў мясную краму, але бізнес аказаўся няўдалым. Ён не змог адаптавацца да мірнага жыцця, а адносіны з жонкай паступова пагоршыліся. У 2025 годзе пара рассталася.

Аперацыя “Труба” і палон

У кастрычніку 2025 года Сяргей зноў вярнуўся на вайну, падпісаўшы новы кантракт з Міністэрствам абароны Расіі. Ён трапіў у склад 15-га мотастралковага палка, у 9-ю роту. 20 кастрычніка зайшоў на тэрыторыю Украіны, а 9 лістапада атрымаў першае баявое заданне.

Яго група ўдзельнічала ў аперацыі па пранікненні ў тыл праз 15-кіламетровую газавую трубу, запоўненую таксічным кандэнсатам. Сяргей правёў праз яе тры групы агульнай колькасцю 26 чалавек. 

Пасля выхаду з трубы расійскія вайскоўцы былі вымушаны пераадолець яшчэ каля чатырох кіламетраў на адкрытай мясцовасці пад агнём. З 26 чалавек да пазіцый дабраліся толькі шасцёра, а неўзабаве ў жывых засталіся чацвёра.

Дзевяць дзён вайскоўцы хаваліся ў паўразбураных дамах, харчуючыся пратэрмінаванымі сухпайкамі і кабачковай ікрой. На дзявяты дзень украінскія вайскоўцы з 77-й брыгады правялі зачыстку пазіцый. Пасля прапановы здавацца, перададзенай праз дрон, Сяргей і астатнія байцы добраахвотна склалі зброю і трапілі ў палон.

Хто ж такі Сяргей і ці кажа ён праўду

Хоць аўтары канала наўмысна не называюць прозвішча Сяргея, Еўрарадыё, пры дапамозе ініцыятывы BELPOL, ідэнтыфікавала мужчыну. Аднак не ўсе факты з яго біяграфіі аказаліся такімі, як ён распавёў на відэа.

Сяргей Аляксандравіч Патапчык сапраўды нарадзіўся ў Мінску ў сакавіку 1992 года. Там жа скончыў сярэднюю школу № 52, і болей нідзе не вучыўся. 

Мужчына сапраўды шматразова судзімы — першую справу атрымаў у 14 гадоў. Потым быў судзімы ў 15, 16 і 18 гадоў. Агулам мае сем судзімасцей, а не восем, як распавёў падчас размовы з “Апосталам”. Справы тычыліся крадзяжоў (у тым ліку з пранікненнем у памяшканні) і хуліганства на падпітку.

Афіцыйна нежанаты і дзяцей не мае.